Osiem parafii Calhety

Liczba mieszkańców według spisu z 2021 roku (INE). Cała gmina liczyła 10 915 mieszkańców, wobec 11 521 w 2011 roku.

Najludniejsza parafia leży na wschód od miasteczka, na zboczach winorośli i bananowców zwróconych ku Ponta do Sol. Jej dumą jest kaplica Nossa Senhora do Loreto, zbudowana około 1510 roku przez Joanę d’Eça, żonę wnuka Zarco, Pedra Gonçalvesa da Câmary. Zachowała jednonawowe wnętrze w stylu manuelińskim, renesansową marmurową kropielnicę i biało-niebiesko malowany drewniany strop. Jej święto 8 września należy do najbardziej znanych w gminie (kalendarz świąt).

Kościół parafialny São Brás ufundował około 1520 roku João Fernandes do Arco; przebudowano go w latach 1744–1754 i poświęcono 1 stycznia 1755 roku. Kryje sześć XVI-wiecznych obrazów świętego i fundatorów. Nad samym morzem rybacy i żeglarze modlili się w małej kaplicy Nossa Senhora da Vida (1663).

Cukrowa przeszłość Arco żyje w jego hotelach: Engenho Velho, młyn napędzany przez woły z 1883 roku, i młyn parowy zbudowany w 1857 roku przez pierwszego hrabiego Calçada stały się miejscami noclegowymi. Więcej w historii Calhety.

Estreito rozciąga się na zboczu za miasteczkiem, wśród winnic i tarasów bananowców, z szerokim widokiem na morze i zachód słońca. Kościół parafialny Nossa Senhora da Graça zaczynał jako kaplica ufundowana w 1503 roku przez João de França; obecna świątynia ma na fasadzie datę 1791 i została poświęcona w 1793 roku. Święto 15 sierpnia przyciąga całe zachodnie wybrzeże.

Nie przegap kaplicy Trzech Króli (Capela dos Reis Magos), ufundowanej w latach 20. XVI wieku przez Francisca Homema de Gouveia i jego żonę Isabel Afonso. To prosta manuelińska kaplica z rzeźbionym drewnianym stropem i flamandzkim retabulum z polichromowanego dębu, przedstawiającym Pokłon Trzech Króli, a na odwrociu Zwiastowanie. Regionalny konserwator nazywa je unikatowym na wyspie i rzadkim w Portugalii; kaplica ma status zabytku o znaczeniu publicznym.

W Estreito działała też maślarnia (1910–1969). W 2010 roku przerobiono ją na kwatery turystyczne z piekarnią, zachowując stare mury zewnętrzne.

Jardim do Mar („ogród morza”) to najmniejsza parafia, około 215 mieszkańców na fajã, płaskiej półce u stóp klifów. Wioska wąskich brukowanych uliczek, kwiatów i niskich domów, do której zjeżdża się drogą z Prazeres albo przez tunel od strony Paul do Mar.

Kościół Nossa Senhora do Rosário odbudowano od 1906 roku w stylu neogotyckim, wzorując się na paryskiej Notre-Dame, i poświęcono 19 września 1907 roku; parafia istnieje od 1734 roku. Zwróć uwagę na jaskraworóżową kaplicę Nossa Senhora da Piedade (1736, odbudowana w 1825) obok jej dworu, komin młyna cukrowego z 1900 roku i stary młyn wodny w Sítio das Roseiras.

Zimą przy cyplu pod wioską łamie się jedna z najpotężniejszych prawych fal w Europie. Oglądaj z promenady albo przeczytaj nasz przewodnik surfingowy, jeśli chcesz wypłynąć.

Fajã da Ovelha rozciąga się na wzniesieniach między Paul do Mar a Ponta do Pargo. Parafię utworzono około 1518–1520 roku, a jej pierwszą siedzibą była kaplica São Lourenço z datą 1648 na szczycie. Obecny kościół São João Baptista zbudowano w drugiej połowie XVIII wieku; wewnątrz jest rokokowe retabulum i obrazy z połowy XX wieku niemieckiego malarza Maxa Römera, ukazujące sceny z Galilei wśród maderskich owoców tropikalnych.

Pod koniec XIX wieku parafia produkowała masło marki „Águia”, eksportowane przed I wojną światową, w fabryce, która była pierwszym budynkiem w parafii z elektrycznością. Kolejka linowa zwoziła masło po klifie do Paul do Mar; jej ruiny stoją przy punkcie widokowym Zimbreiros, z którego widać Ponta do Pargo, Fajã da Ovelha i Paul do Mar. Sama fabryka, objęta ochroną, spłonęła w pożarze w październiku 2023 roku.

Punkt widokowy Raposeira, na wysokości około 600 m, to kolejne piękne miejsce na późne popołudnie. Święto parafii to São João (24 czerwca).